جهان وجود داشتند، همه را غرق در ماتم و اندوه ساخت.
كيفيّت رحلت ايشان و حوادث مقارن و بعد از آن به قدرى ناگوار بود كه بر ابعاد اين اندوه بزرگ افزود.
مشكوك بودن علت اصلى رحلت ايشان، با توجه به خبرهائى كه جسته و گريخته از اطراف، مخصوصاً از نزديكان ايشان رسيده، و اين كه مسأله به شكل «عارضهء قلبى» نبوده و در نواحى سينه و شكم كبودى‌هائى ديده شده، و يا مقارن ساعات ارتحال عارضهء دل درد شديد دست داده و اجازه ندادن به پزشكان براى معاينهء سريع و دقيق معظم له و قطع كردن تلفن‌هاى اقامتگاه ايشان و اصرار در به خاك سپارى سريع و شبانه، و قرائن ديگرى مانند اين‌ها، ابعاد فاجعه را عميق‌تر مى‌كند.
عدم موافقت با تشييع با شكوه جنازه و جلوگيرى از تشكيل مجالس سوگوارى و فاتحه و بزرگداشت در نجف اشرف و ساير بلاد عراق، از سوى بعثيان خون آشام شكل بسيار مظلمومانه‌اى به اين ضايعهء بزرگ داده است و هنوز زود است كه در اين زمينه قضاوت نهائى شود. شايد در آينده‌اى نه چندان دور، پرده از اسرار رحلت مظلومانهء اين مرجع بزرگ اسلام برداشته شود.نا در اين پيشگفتار به برخى از امتيازات ايشان اشاره مى‌كنيم و تفصيل آن را در مقالات آينده مى‌خوانيد: ١. يكى از امتيازات مهم اين مرجع عاليقدر وسعت درس‌ها و بحث‌ها و كثرت شاگردان ايشان بود، كمتر كسى در عصر ما اين همه شاگرد برومند پرورش داده است. فضلاى بسيار، محققين و فقهاء و علماى فراوان از محضر ايشان برخاسته‌اند، و قشر عظيمى از علماى بزرگ شهرهاى كشور ما و كشورهاى ديگر اسلامى را شاگردان آن مرجع بزرگوار تشكيل مى‌دهند: به طورى كه مى‌توان گفت آيت الله خويى هرگز نمرده و هرگز نخواهد مرد، چرا كه خيل عظيم شاگردان ايشان مشعلداران علوم و مكتب ايشان خواهند بود٢. آثار فراوان علمى كه از ايشان باقى مانده نيز يكى از امتيازات مهم معظم له