و شهرهاى ديگر نيز بر عليه رژيم به پا خاستند.
آيت الله خوئى با تعيين يك هيئت نه نفره، حركت مردمى را جهت بخشيد. و با صدور اعلاميه‌اى در ١٨ شعبان مجاهدين را به رعايت احكام شرعى و عدم تندروى و عمل به موازين اسلامى دعوت نمود.[١]
اما پس از چندى با هجوم وحشيانه رژيم به شهرها و قتل عام بى سابقه و سبعانه ساكنين آن‌ها و سكوت معنى‌دار كشورهاى غربى و مجامع جهانى و سازمان‌هاى حقوق بشر و با
اهانت و جسارت به عتبات مقدسه و تخريب آن‌ها در كربلا و نجف و دستگيرى آيت الله خوئى، شعله‌هاى قيام به سردى گرائيد.[٢]
گارد جمهورى عراق در سحر گاه چهارشنبه سوّم رمضان ١٤١٢ از سه جانب به نجف حمله برد و خانه مرجع عاليقدر را محاصره نمود و دهها نفر از كسانى را كه براى حفاظت از بيت معظم له گرد آمده بودند به خاك و خون كشيد و صدها نفر از اعضاى بيت مرجع بزرگوار، علماى اعلام، طلاب و فضلا - و از جمله آن‌ها، عده‌اى از خاندان بحر العلوم، آل خراسان و آل خلخالى - را دستگير نموده و به زندانها روانه كرد.
پس از اين وحشى گريها، آيت الله خوئى و عده‌اى از بستگانش را با تهديد و اجبار با هلى كوپتر براى ديدار با صدام به بغداد روانه كردند. و از او خواستند تا در صفحه تلويزيون ظاهر شده و از مجاهدين بخواهد تا سلاح‌هاى خويش را بر زمين گذارند و به دستورات رژيم گوش فرا دهند.

[١] . رك: العراق بين الماضى و الحاضر و المستقبل، ص ٦٩٥.

[٢] . رك: همان، ص ٦٩٥ - ٧٤٠.