مرجع بزرگ از دوران جوانى، به نبوغ و هوش و حفظ و ضبط و تصريف و نوآورى معروف بود و همين سه نيرو بود كه در سنين سى سالگى و يا كمى بيشتر او را در سلك مدرسان خارج درآورد، تا آن جا كه تلاميذ ايشان مى‌گويند، وى از سال ١٣٥٠ و يا اندى بيشتر، بحث خارج آغاز نمود كه در آن گروهى از فضلا شركت مى‌كردند، و يكى از تلامى برجستهء آن دوره كه هم اكنون از نظر عرفان و فقاهت معروف حوزهء علميهء قم است حضرت آيت الله بهجت (دامت بركاته) مى‌باشد.
آيت الله العظمى خوئى از همان زمان، كرسى درس خارج را در اختيار داشت و تا اواخر كه كهولت بر او غلبه نكرده بود متن كار او را تدريس سپس تأليف و تربيت شاگرد تشكيل مى‌داد خود ايشان در ترجمه خويش چنين مى‌نگارد:
«خارج مكاسب شيخ اعظم را از اول تا آخر، دوبار تدريس كرده و همچنان كه خارج كتاب صلوهء را ده بار تدريس نمودم.
و تدريس خارج عروهء الوثقى را در ٢٧ ربيع الاول ١٣٧٧ آغاز نموده و از كتاب طهارت تا كتاب اجاره، به پايان رسانيده و هم اكنون كه ماه صفر سال ١٤٠١ قمرى است تدريس كتاب اجاره به پايان رسيده است.
و اما از نظر اصول شش دوره كامل خارج اصول را تدريس كرده آن گاه به دوره هفتم رسيدم مشاغل مرجعيت مانع از ادامه آن شد، و در مبحث ضد، تدريس آن متوقف گشت»[١].

[١] . معجم الرجال الحديث، ج ٢٢، ص ١٨ - ١٩.