راوى را به خوبى مى‌شناسد.
ثانياً: تعداد روايت هر راوى را با ذكر مصدر جايگاه از نظر نام كتاب و جلد و باب يادآور شده و انسان از اين طريق به مقام علمى راوى واقف مى‌شود چه بسا راوى حديث كه بيش از يك حديث، يا چند حديث انگشت شمار از معصومان نقل نكرده است ولى در اين ميان راويانى داريم كه هزاران حديث از پيشوايان معصوم دارند و مسلماً اين نوع از راويان متخصص حديث بوده‌اند، در حالى كه راويان نوع اول نقل حديث براى آن‌ها جنبهء اتفاقى داشته است.
ثالثاً: اختلاف نسخه‌ها و احياناً اغلاط آن‌ها را در ضمن فصلى يادآور شده و از اين طريق خدمت عظيمى به كتب حديث به ويژه كتب اربعه نموده است.
ما اين گام بزرگ را به مرجع عاليقدر و از دست رفته تبريك مى‌گوئيم كه اثر جاودانى است، هر چند از نظر ما بايد از طريق تلاميذ ايشان اين كتاب به گونه‌اى ديگر نيز تنظيم شود، و روش طبقه بندى از نظر عصر و زمان در آن رعايت شود.

مشايخ آيت الله العظمى خوئى

آيت الله العظماى خوئى نزد مشايخ و اساتيد مختلفى علم و دانش فرا گرفته است، اساتيد او را در فقه و اصول، در آغاز مقاله از خود او شنيديم اكنون به برخى از اساتيد او در علوم ديگر اشاره مى‌كنيم:
١. آيت الله شيخ محمد جواد بلاغى (١٢٨٢- ١٣٥٢)، وى استاد كلام