شيعه از او اخذ حديث كرده‌اند»[١] او با نگارش بيش از ٢٠٠ كتاب به حديث و فقه شيعه جاودانگى بيشترى بخشيد و كتاب «من لا يحضر الفقيه» او يكى از كتب چهارگانه حديث شيعه است كه عالمان و مراجع بزرگ به آن استناد جسته و از آن بهره مى‌گيرند.
شيخ صدوق در ايران در شهرستان رى در سال ٣٨١ درگذشت و جهان تشيع متوجه استاد عظيمى گشت كه تاريخ تشيع همانند او را نداشته و بعدها هم نظير او كمتر ديده شده است و او عبارت است از:
١٠. محمد بن محمد نعمان (شيخ مفيد) (٣٣٦ - ٤١٣) پس از زعامت صدوق، بزرگترين زعيم شيعه در كلام و حديث و فقه و تاريخ بود ابن نديم كه فهرست خود را در حدود سالهاى ٣٧٧ نگاشته است مى‌نويسد:
در عصر ما رياست كلام شيعه، به شيخ مفيد منتهى شده و او يك متكلم بزرگ است كه با مخالفان با قدرت و توان علمى بالائى به مناظره مى‌پردازد و من مجلس در او را ديدم و او را
انسانى والا يافتم.[٢] زعامت شيخ مفيد در عصر دولت آل بويه بود كه خود از خاندان شيعى و مروج تشيعه بودند و در عين حال خليفه نيز در بغداد مقام رسمى بود و نگهبان سنگر تسنن أما عراق و قسمتى از ايران، در قلمرو قدرت خاندان بويه بوده كه در طول زعامت خود (٣٢٠ هـ- - ٤٤٧ هـ- ) از حوزه‌هاى شيعه و. علماى بزرگ آن ترويج مى‌كردند و عضد الدوله كه خود فرمانرواى مطلق بود

[١] . نجاشى رجال، ج‌٢، ص‌٣١١، شمارهء ترجمه ١٠٥.

[٢] . ابن النديم، الفهرست، ص ٢٦٦.