و تعليم اولين جلد اين كتاب پرداختم.»
و از اين گفتار روشنمى‌شود كه ايشان از اوان تحصيل يعنى بيش از هفتاد سال به تدريس علوم آل محمد (صلى الله عليه وآله و سلم) و تربيت طلاب و تشنگان دانش ائمه اطهار (عليهم السلام) سطح و خارج - پرداخته و براى تدريس و تعليم و اهميت زيادى قائل مى‌شده است.
آيت الله حسينى همدانى مى‌فرمايد:
«در سنهء ١٣٤٨ يا ١٣٤٩ ق، مرحوم آيات الله آقا شيخ محمد حسين غروى (كمپانى) درس فقه مى‌فرمودند، بحث مكاسب بود. در اين درس كه بعد از ظهرها تشكيل مى‌شد، فضلاى چندى شركت مى‌كردند. من به آيت الله خوئى (رحمهء الله عليه) عرض كردم: شما چرا با اين كه نسبت به آيت الله كمپانى، اظهار علاقه علمى داريد در اين درس شركت نمى‌كنيد؟ ايشان فرمودند: من به تجربه دريافته‌ام كه انسان بايد آنچه را كه آموخت درس بگيرد، در درس گفتن يك نبوغ براى انسان حاصل مى‌شود كه اين خيلى مفيد است. در ضمن من مى‌دانم كه آيت الله كمپانى هيچ را نمى‌انديشد مگر اين كه يادداشت مى‌كند. من بعد از ظهرها درس مى‌گويم و بعد نوشته‌هاى ايشان را مى‌گيرم و از آن‌ها استفاده مى‌كنم؛ چون نمى‌توانم هم در درس ايشان شركت كنم و هم درس بگويم و فعلاً درس گفتن براى من لازم و مفيد است. اتفاقاً اين گونه هم شد و ايشان درست مى‌فرمود.»
در سال ١٣٥٢ قمرى بود كه بسيارى از بزرگان حوزه علمى نجف همچون حضرات آيات: نائينى، كمپانى، عراقى، بلاغى، ميرزا على آقا شيرازى و آقا سيّد ابوالحسن اصفهانى به ايشان اجازهء اجتهاد اعطا كرده و بر