مراتب عالى علمى‌شان تأكيد كرده و شهادت دادند.[١]
گفتنى است كه: مرحوم آيت الله خوئى (رحمهء الله عليه) به اندازه‌اى مورد احترام و علاقهء آيت الله العظمى اصفهانى بود كه سال‌ها پيش از آن كه ايشان شهريهء حوزهء علميه نجف را بپردازد به آقاى خوئى (رحمهء الله عليه) به طور خصوصى شهريه پرداخت مى‌كرد. حتى در مواردى ايشان را براى شور و مشورت به حضور مى‌طلبيدند و اين مى‌رساند كه: پيش از آن كه ايشان به تدريس خارج روى آورد، به عنوان يكى از مدرسين نامدار حوزه شناخته شده بود.
در سال ١٣٥٢ قمرى بود كه ايشان درس خارج فقه و اصول را شروع كرد.[٢]پس از وفات مرحوم نائينى و كمپانى، درس ايشان و شگرد ديگر مرحوم آيت الله ميرزا محمد على كاظمى خراسانى صاحب فوائد الأصول از درس‌هاى عمده بود و پس از رحلت مرحوم كاظمى در ١٣٦٥ قمرى بود كه محفل درس آيت الله خوئى (رحمهء الله عليه) برترين و پرجمعيت ترين حوزه درسى نجف را تشكيل داده و قريب پنجاه سال، هزاران تشنه دانش اهل بيت را از آبشخور علوم خويش سيراب كرد و در عين حال ديگر وظايف زعامت و مرجعيت را به بهترين وجهى ايفا نمود.[٣]
صاحب كتاب «آثار الحجهء» كه آن را در ١٣٧٣ قمرى نگاشته است مى‌نويسد: «جناب حجهء الاسلام و المسلمين آيت الله فى العالمين آقاى سيّد ابوالقاسم خوئى (رحمهء الله عليه) اسطوانهء علمى نجف و اول مدرس خارج و محقق

[١] . مقدمهء دليل المعجم، ص ١٥.

[٢] . يكى از شاگردان آن دوره حضرت آيت الله آقاى شيخ محمد تقى بهجت مى‌باشند.

[٣] . گفتار استاد سيّد عبدالعزيز طباطبائى.