رهسپار نجف شد.
ايشان از كودكى و نوجوانى به هوش و ذكاوت، حافظه و استعداد در ميان اقران خود معروف بوده و در اندك زمانى گوى سبقت را از همگنان ربود.
استاد سيد عبدالعزيز طباطبائى نقل كردند:«زمانى آيت الله فقيد - در حالى كه پانزده، شانزده سال بيشتر نداشتند در صحن مقدّس امير المؤمنين عليه السّلام به حضور مرحوم آيت الله سيد محمد كاظم يزدى (م‌١٣٣٧ ق) رسيد و از مسأله‌اى پرسش نمود. مرحوم سيد جواب داد، اما آقاى خوئى گفت: شما در عروه، خلاف اين را مى‌فرمائيد! و اين مسأله را اين گونه مطرح نموده‌ايد. مرحوم سيد در بازگشت به خانه، به عروه رجوع كرده و حق را به جانب‌
ايشان مى‌بيند. روز بعد، پدر آقاى خوئى را كه جزو اصحاب و اطرافيان مرحوم سيد بوده است مى‌بيند و به او مى‌فرمايد: قدر اين بچه‌ات را بدان، او آيندهء درخشانى خواهد داشت.»
پس از يادگيرى مقدمات، نزد بزرگان و اساتيد سطح از جمله پدر بزرگوارش، به تعلّم كتب درسى فقه و اصول پرداخت.(مكاسب را نزد مرحوم آيت الله حاج ميرزا فرج الله تبريزى و كفايتين را نزد حضرات آيات: مرحوم سيد على كازرونى و مرحوم ميرزا محمود شيرازى بياموخت) و در ٢١ سالگى به درس خارج روى آورد و در فقه و اصول از انبوه دانش اين اساتيد نام آور نجف، توشه‌ها برگرفت. آيات عظام:
١- آيت الله العظمى شيخ فتح اله شريعت اصفهانى (م ١٣٣٩ ق).