تدريس مى‌پرداختند. وى در هنگام درس شمرده، فصيح، منظم و مرتبه سخن مى‌گفت، از پرداختن به حشو و زوايد پرهيز نموده و سنجيده تدريس مى‌نمود و به قول آيت الله حسينى همدانى:
«من بعد از مرحوم آيت الله نائينى، كسى را نديدم به منظمى و پاكيزگى آيت الله خوئى (رحمهء الله عليه) درس بگويد، با يك عربى كاملاً فصيح، منظم و مرتب.»
در خلال درس اصول خويش به فلسفه نمى‌پرداخت، و در بحث فقه خود بر احاديث و روايات تكيه زيادى كرده و به سند اخبار، اهميت داده و بسيار در توثيق و تضعيف روات و رجال سند بحث مى‌فرمود.
اسلوب ايشان در مناقشه و جدل، روش سقراط بود، بدين گونه كه تجاهل كرده و تظاهر به قبول گفتار طرف مقابل مى‌كرد، سپس پرسش‌ها و تشكيلات‌هائى در قول خصم نموده و ظاهراً خود را در مقام استفاده و يادگيرى جلوه مى‌داد و خصم هم - بدون آن كه بفهمد - به پاسخ مى‌پرداخت و به لوازم گفتار خويش اعتراف مى‌كرد و در همين هنگام سيد استاد، مستشكل را به تناقض گوئى واداشته و بر اعتراف به اشتباه و نادانى خود مجبورش مى‌ساخت.[١]
درس ايشان فشرده‌اى از آراء و مبانى آقا ضياء و كمپانى و نظرات خود ايشان، همراه با بحث و استدلال بر ردّ و قبول مبانى ديگران با بيانى جذّاب و سحّار و تحليلى بود.[٢] به حق در حقايق و مبانى اصولى - كه در طول ادوار مختلف بر آن‌ها اتفاق شده و خدشه ناپذير مى‌نمود - انقلاب‌

[١] . مقدمهء البيان، ص ١٥.

[٢] . تا آن جا كه گفته‌اند «إنّه يجسم المعقولات». او ذهنيات را در پيش چشم مجسّم مى‌سازد.