داشته و دارد كه در اين چهارده قرن، عظمت و يزرگى آن را حفظ نموده و اركان و پايه‌هاى آن را سر پا نگه داشته است.
گذشته از اين كه جاذبه‌هاى اسلام، و ارتقان و استوارى تشريع و تقنين آن و خرد پذير بودن مبانى و معتقدات آن، از عوامل بقا و جاودانگى آن است نگهبانان از خاندان رسالت، به صورت امامان معصوم و پس از آنان، علما و انديشمندان اسلام از اسباب بقا و جاودانگى آن مى‌باشند، و در حقيقت امامان شيعه پس از رسول گرامى بزرگ‌ترين پاسداران آن آئين بوده و در هر زمان با بيان و خامهء خود و از طريق پرورش شاگردان برجسته هر نوع زنگ و غبار را از روى آن مى‌شسته‌اند، و يكى از اسرار وجود امام معصوم، پس از پيامبر گرامى همين است كه آئين را از هر نوع انحراف و كج روى و فزونى و كاستى، حفظ كند.
پس از غيبت دوازدهمين اختر برج امامت حضرت ولى عصر وظيفهء صيانت، بر دوش علمان متقى و وارستگان دانشمند نهاده شد، و آنان پيوسته شريعت مقدسه را از گزند و آسيب دشمنان كه پيوسته در تحريف آن مى‌كوشيدند، صيانت بخشيدند.
در نيمه دوم قرن سوم اسلامى، كه غيبت صغرى رخ داد، محدثان عاليقدر و فقيهان بزرگ در تاريخ شيعه پيدا شدند كه هر كدام با امكانات محدود خود در صيانت تشيع كوشيدند، و ما اسامى برخى از آنان را كه تا آخر قرن پنجم مى‌زيستند، در اينجا مى‌آوريم:
١ - فضل بن شاذان (و ٢٦٠) مولف كتاب: «الايضاح» كه با بيان و خامهء خود تعجب دوست و دشمن را برانگيخت، و پاسدار صميمى تشيع‌