المباحث الاصولية - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٦ - حجّيت ظواهر

تقريب استدلال‌

خداوند متعال در اين آيه شريفه پيامبر اكرم صلّى اله عليه و آله و سلّم را اينطور مدح مى‌كند كه آنجناب مؤمنين را تصديق مى‌نمايد، بلكه اين تصديق را با تصديق خودش مقرون نموده است و همين مقدار از تعبير كافى است كه دليل باشد بر لزوم تصديق قول مؤمن و حجّت بودن آن.

جواب از استدلال مذكور

در جواب از استدلال مذكور گفته شده:

اوّلا: مدح در مقابل صرف تصديق نيست بلكه در قبال اينستكه حضرت سريع القطع بوده‌اند و اين صفت ممدوحى مى‌باشد.

ثانيا: مراد از تصديق مؤمن آنستكه آثار نافع بحال ايشان را ترتيب دهد مشروط باينكه نسبت به ديگران مضرّ نباشد پس خصوص ايندسته از آثار مورد نظر است نه تمام آثار اگرچه بضرر جميع يا خصوص بعضى باشد چنانچه در حجّيت خبر عادل نظر به اثر خاص نسبت به شخص خاصّى نمى‌باشد.

و امّا اخبار:

اگرچه اخبار در اين باب بسيار است ولى تمسّك بآنها براى حجّيت اخبار واحد از صواب بدور است، زيرا اين اخبار نيز، اخبار آحاد مى‌باشند و پرواضح است تمسّك باخبار آحاد بمنظور اثبات حجّيت اخبار آحاد صحيح نمى‌باشد.

ولى همانطورى كه مرحوم محقّق خراسانى فرموده، اين اخبار تواتر اجمالى دارند، باين معنا كه بعضى از مضامين آنها يقينا بطور متواتر از ائمه عليه السّلام نقل و بما رسيده است و به نظر مى‌رسد همين مقدار در جهت اخبار