الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٢٩ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

بار خدايا، چنان مباد كه مرا مهلت دهى تا به تدريج سزاوار كيفر شوم، چونان كسى كه نعمت از من باز گرفت و چنان پنداشت كه هر خير و نيكى كه هست از جانب اوست، تا آنجا كه تو را هم در نعمتى كه نصيب من شده بود شريك نساخت.

اى خداوند، مرا از خواب غافلان و ناهشيارى اسرافكاران و خواب آلودگى خذلان رسيدگان بيدار و آگاه ساز. دلم را به كارى بر گمار كه اطاعت كنندگان را بدان گماشته‌اى و متعبّدان را بدان واداشته‌اى و بندگان سهل انگار را بدان از عذاب رهايى بخشيده‌اى.

بار خدايا، مرا از هر چه از درگاه تو دور مى‌دارد، يا ميان من و فيضى كه از سوى تو به من مى‌رسد حايل مى‌گردد، يا از هر قصد كه نزد تو كنم باز مى‌دارد، در پناه خود دار.

اى خداوند، آن راه خير را كه به سوى تو رهنمون است پيش پاى من هموار نماى. در رسيدن به نيكيها از آن راه كه خود فرموده‌اى، سبقت را بر من آسان كن و تلاش براى دست يافتن به آنها را، بدان گونه كه خود خواسته‌اى، نصيب من فرما.

مرا همراه كسانى كه وعده عذاب تو را سهل مى‌انگارند تباه مكن و با آنان كه آماج انتقام تو هستند هلاك منماى و با آن گروه كه از طريق تو منحرف مى‌شوند خرد و شكسته مكن. مرا از گردابهاى فتنه رهايى بخش و از تنگناهاى بلا وارهان و آن سان مهلتم مده كه به غفلت گرفتار آيم.

اى خداوند، ميان من و دشمنى كه گمراهم سازد و هواى نفسى كه هلاكم گرداند و زيانى كه مرا فرو گيرد، حايل شو. از من همانند آن كس كه بر او خشم گرفته‌اى و از او خشنود نگرديده‌اى، رويگردان مشو. مرا از خود مأيوس مساز. آن سان كه نوميدى از رحمتت بر من غلبه يابد.

اى خداوند، بدان حد به من مبخش كه تاب و توان آن را نداشته باشم‌