الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢١ - مقدمه
حسن ختام اين مقدمه را بر خود واجب مىدانم كه از اولياى محترم انتشارات سروش كه مرا به ترجمه اين اثر ترغيب كردهاند سپاسگزارى كنم.
عبد المحمّد آيتى
حواشى
[١]. گفتيم بنابر مشهور، زيرا نام مادر امام (ع) را به صورتهاى زير نيز ذكر كردهاند:
شهربانويه، شاه زنان، جهان شاه، شهرناز، جهان بانويه، خوله، برّه، سلافه، غزاله، سلامه، حرار، مريم و فاطمه (ر ك. دكتر سيد جعفر شهيدى، زندگانى على بن الحسين، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، ص ١٠.)
[٢]. همان، ص ٧.
[٣]. ابو فراس همام بن غالب ملقب به «فرزدق» در حدود سال بيستم هجرى در بصره متولد شد. فرزدق شاعرى است اهل مدح و هجا و ممدوحان او بيشتر خلفاى بنى اميهاند. ولى او را قصيدهاى است در مدح على بن الحسين (ع) با اين مطلع:
|
هذا الذى تعرف البطحاء وطئته |
و البيت يعرفه و الحلّ و الحرم |
|
شمار ابيات اين قصيده مختلف ذكر شده است؛ از چهار بيت تا چهل و يك بيت. همچنين بعضى همه آن را يا ابياتى از آن را به شاعران ديگر و در مدح ممدوحان ديگر دانستهاند.
آنچه ترجمه آن را آوردهايم ابياتى است كه در ديوان شاعر چاپ شده (به تحقيقات شگرف استاد دكتر شهيدى در كتاب زندگانى على بن الحسين، صص ١١٢- ١٣٣، مراجعه فرماييد.)
[٤]. مراد سيد جليل القدر محمد باقر موحد ابطحى است كه تحقيقات ايشان در پايان