الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٥٥ - نيايش چهل و دوم دعاى آن حضرت به هنگام ختم قرآن

فضل و رحمت خويش گورهاى تنگ ما فراخ ساز و ما را در ميان انبوه مردم كه در عرصات گرد مى‌آيند، به كيفر گناهان تباه كننده‌مان رسوا مساز.

اى خداوند، در آن هنگام كه در پيشگاه تو به صف ايستاده‌ايم، به بركت قرآن برخوارى و بيچارگى ما رحمت آور و به هنگام گذشتن از پل لرزان جهنم ما را به قرآن ثبات بخش كه پاهايمان نلغزد. اى خداوند، زان پيش كه از گورمان بر انگيزى، ظلمت گورهاى ما به قرآن روشنى بخش و از اندوه روز حساب و لحظات هول انگيز قيامت رهايى ده.

اى خداوند، در آن روز حسرت و ندامت كه ستمكاران سياه رويند، ما را سپيد روى گردان و دوستى ما در دلهاى مؤمنان انداز و زندگى ما بر ما دشوار مگردان.

بار خدايا، درود بفرست بر محمد بنده خود و پيامبر خود، به پاس آنكه پيام تو به مردم رسانيد و فرمان تو به آواز بلند در گوش خلق كشيد و بندگانت را اندرزهاى نيكو داد.

اى خداوند، چنان كن كه نشستنگه پيامبر ما، صلوات اللّه عليه و على آله، در روز حشر از همه پيامبران نزديك‌تر به تو باشد و شفاعتش از همه پذيرفته‌تر و منزلتش در نزد تو از همه فراتر و جاه و حشمتش از همه افزون‌تر باشد.

بار خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و بناى دين او از همه دينها افراشته‌تر دار و برهان او عظيم‌تر گردان و ترازوى حسنات او سنگين‌تر نماى و شفاعتش بپذير و مقرّب خود گردان و روسپيدش فرماى و نورش به كمال رسان و درجتش فرا بر و ما را بر سنّت او زنده بدار و بر دين او بميران و در راه او سير ده و بر طريقه او روانه دار و فرمانبردار او گردان و به گروه او در آور و بر سر حوض او بر و از جام او سيراب نماى.