الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٢٦ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

تسليم شوندگان به فرمان ايشان، آن كوشندگان در طاعت ايشان، آن منتظران دولت ايشان و آن چشم به راهان ظهور ايشان. تحيت و درودى مبارك پاكيزه، فزاينده، در هر بامداد و هر شبانگاه.

اى خداوند، بر ايشان سلام كن و بر ارواحشان. اعمالشان با تقوى توأم نماى و احوالشان به صلاح آور و توبه‌شان بپذير، كه تو، توبه پذيرنده و مهربانى، تو بهترين آمرزندگانى. ما را به رحمت خود با آنان در دار السلام بهشت جاى ده، اى مهربان‌ترين مهربانان.

بار خدايا، امروز روز عرفه است. روزى است كه آن را شريف و گرامى داشته‌اى و تعظيم و تجليل كرده‌اى. در اين روز رحمت خود پراكنده‌اى و بر مردمان به عفو خود منّت نهاده‌اى و عطاى خود در حق ايشان افزوده‌اى و بر بندگانت تفضّل فرموده‌اى.

اى خداوند، من آن بنده توأم كه هم پيش از آفريدن او، او را از نعمت خود برخوردار ساختى و هم پس از آن. او را در زمره كسانى آورده‌اى كه آنان را به دين خود راه نموده‌اى و به گزاردن حق خويش توفيق داده‌اى و اكنون چنگ در ريسمان استوار دوستى تو زده و تواش در حزب خود داخل كرده‌اى و راهش نموده‌اى كه با دوستانت دوستى ورزد و با دشمنانت دشمنى كند. سپس فرمانش دادى و او فرمان نبرد، منعش كردى و به منع تو وقعى ننهاد، از معصيت خود نهيش كردى فرمان تو خلاف كرد و مرتكب همان اعمالى شد كه از آن نهيش كرده بودى، اما نه از روى عناد و گردنكشى، بلكه هواى نفسش او را به اعمالى فرا خواند كه تو از آن دورش خواسته بودى و از آتش ترسانده بودى. دشمن تو و دشمن او- شيطان- بفريفتش تا در عين آگاهى از عذاب تو، مرتكب معاصى شد. اكنون به عفو تو اميد بسته و به بخشايش تو مطمئن گشته است. با آن همه احسان كه تو در حق او كرده بودى از ديگر بندگانت سزاوارتر بود كه چنان نكند كه كرده بود.