الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٢٨ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

اى خداوند، من كمترين كمترانم و خوارترين خوارترانم، همانند ذرّه‌اى يا حتى كمتر از آن. و اينك اى خداوندى كه در كيفر بدكاران شتاب نمى‌كنى و فرو رفتگان در ناز و نعمت را مهلت مى‌دهى و گنهكاران را به انعام خود عفو مى‌كنى و به فضل خويش از خطاكاران مهلت باز نمى‌گيرى، من بدكارى هستم معترف و خطاكارى هستم لغزيده و به سر در آمده. دليرانه در برابر تو مرتكب گناه شده و به عمد معصيت تو كرده‌ام. من همانم كه اعمال ناپسند خود را از بندگان تو مستور داشته و در نزد تو آشكار ساخته‌ام. من همانم كه از بندگانت ترسان بوده ولى خود را از تو در امان ديده‌ام. من همانم كه از سطوت تو بيمناك نشده‌ام و از خشم تو ترسى به دل راه نداده‌ام. من بر خود جنايت كرده‌ام، من گروگان بلاى خويشتنم، من از شرم و حيا بهره‌اى چندان نبرده‌ام و من گرفتار رنجى ديرينه‌ام.

بار خدايا، تو را سوگند مى‌دهم به آن كه از ميان خلق او را برگزيده‌اى، به آن كه او را براى خود پسنديده‌اى، به آن كه از ميان آفريدگانت او را اختيار كرده‌اى، به آن كه او را براى خود برگزيده‌اى، به آن كه طاعت او را به طاعت خود پيوسته‌اى و معصيت او را معصيت خود دانسته‌اى و دوستى‌اش به دوستى خود قرين ساخته‌اى و دشمنى‌اش را دشمنى خود شمرده‌اى، در اين روز مرا چونان كسانى كه از گناه بيزارى جسته‌اند و به تو پناه آورده‌اند و توبه كرده و به آمرزش تو پيوسته‌اند خلعت عفو و رحمت خود بپوشان.

بار خدايا، از هر چه پرستندگان و مقربان خود را نصيب مى‌دهى، مرا نيز نصيب ده. مرا خاص خود گردان، بدان گونه كه وفا كنندگان به عهد خود را و آنان را كه در عبادت تو خويشتن به رنج افكنده و در خشنودى تو كوشيده‌اند، خاص خود مى‌گردانى. مرا به سبب قصور در بندگى‌ات يا تجاوز از حد خويش و احكام تو، مؤاخذت مفرماى.