الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٧٠ - نيايش نهم در اشتياق به طلب مغفرت از خداى جل جلاله

نيايش نهم [١]

خداوندا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و ما را به توبه‌اى كه پسند مى‌دارى راه بر و از اصرار بر گناه كه ناپسند مى‌دارى دور فرماى.

خداوندا، چون ميان دو نقصان، يكى در دين و يكى در دنيا، قرار گرفتيم، نقصان را در آن قرار ده كه زود گذر است و توبه را در آن قرار ده كه بقايش بيشتر است. و چون آهنگ دو كار كرديم كه يكى تو را خشنود مى‌سازد و ديگرى تو را به خشم مى‌آورد، ما را بدان سوى كه سبب خشنودى توست روانه دار و عزم ما را در آنچه سبب خشم توست سست نماى. و در آن هنگام نفسهاى ما را به اختيار خود وامگذار، كه نفسهاى ما اگر توفيق خويش رفيق آنها نگردانى راه باطل گزينند و نفس آدمى را به بدى فرمان دهد مگر آنكه تو رحمت آورى. [٢] بار خدايا، ما را از ناتوانى آفريده‌اى و بنيان ما بر سستى نهاده‌اى و از آبى پست و بى‌ارج صورت بسته‌اى. ما را هيچ جنبشى نيست مگر به توانى كه تو ارزانى دارى و نيرويى نيست مگر به مددى كه تو رسانى.

پس به توفيق خود ياريمان بخش و به راه راست خويش ارشاد فرماى و

(٢) اشاره است به آيه‌ «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي.» (سوره ١٢- آيه ٥٣)