الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٣١ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

رهنمايى خويشم يارى نماى و چون آهنگ كارى شايسته كنم يا سخنى شايسته گويم يا عملى نيكو انجام دهم، يارى‌ام ده و مرا به نيرو و قوت خود وامگذار بى آنكه تو خود قوت و نيرويم بخشيده باشى.

بار خدايا، آن روز كه مرا براى ديدار خود از گور بر مى‌انگيزى، خوارم مگردان و در نزد اولياى خود رسوايم مساز و ذكر خود از ياد من مبر و زبان شكر و سپاس خويش از من مگير، بلكه در حالات سهو و بى‌خبرى، آن هنگام كه جاهلان از سپاس نعمتهايت غافلند همواره شكر و سپاس خويش بر زبان من جارى فرماى و مرا الهام كن كه در برابر نعمتى كه مرا داده‌اى سپاست گويم و به آن خيرات كه مرا فرستاده‌اى معترف آيم.

بار خدايا، رغبت مرا به خود فراتر از رغبت هر رغبت كننده‌اى قرار ده و سپاس مرا فراتر از سپاس هر سپاس گوينده‌اى. به هنگام فقر كه دست نياز به سوى تو دراز مى‌كنم مرا وامگذار و بدان اعمال كه به جاى آورده‌ام و نه در خور مقام جلال تو بوده تباهم مكن و چون دشمنانت دست رد به روى من مزن، كه من در برابر تو تسليمم و مى‌دانم كه حجت تو راست و تو به فضل و بخشايش سزاوارترى و در مقام احسان سود رساننده‌تر. تو سزاوارترى كه از تو بترسند. تو سزاوارترى كه از تو آمرزش خواهند. تو به عفو شايسته‌ترى تا به عقوبت كردن. تو به پوشيدن گناه نزديك‌ترى تا به افشا كردن.

اى خداوند، مرا به حياتى خوش و پاكيزه زنده بدار كه به هر چه خواهم برسد و به آنچه دوست مى‌دارم پايان يابد، چندان كه دست به كارى نزنم كه تواش خوش نداشته باشى يا مرتكب كارى نشوم كه تو از آن نهى فرموده‌اى. از تو خواهم كه بميرانى مرا همانند آن كسان كه روشنايى‌شان در برابرشان و در سمت راستشان حركت مى‌كند. [٢]