الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٣٢ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

بار خدايا، مرا در برابر خود ذليل گردان و در نزد بندگانت عزيز دار.

چون با تو خلوت كنم، فروتنيم بخش و در ميان بندگان خود سر فراز دار و از هر كس كه به منش نيازى نيست بى‌نياز گردان و هر چه بيشترم فقير و نيازمند درگاه خود ساز.

اى خداوند، مرا از شماتت دشمنان و نزول بلا و ذلت و رنج در پناه خود دار. از عيبها و خطاهاى من كه خود از آن آگاهى اغماض كن، همانند كسى كه اگر حلمش مانع نمى‌آمد انتقام مى‌گرفت و اگر طريق مدارا نمى‌پيمود گناه را كيفر مى‌داد.

بار خدايا، هر گاه در اين جهان خواهى كه بر قومى فتنه‌اى يا ناسزايى وارد آورى، مرا كه به تو پناه جسته‌ام از آن ميان رهايى ده و همچنان كه در اين جهانم در جايگاه رسوايان بر پاى نداشته‌اى در آن جهان نيز در جايگاه رسوايانم بر پاى مدار و در حق من نعمتهاى اين- جهانى با نعمتهاى آن جهانى و فوايد ديرينه با فوايد تازه توأم گردان و عمر مرا آن قدر دراز مكن كه به قساوت قلبم انجامد و بر سر من حادثه‌اى دردناك و سخت مفرست كه شكوه و آب و رنگ من از ميان ببرد و مرا به مقامى فرومايه كه قدر و منزلت من حقير گرداند يا به نقيصه‌اى كه بدان مقام و مرتبت خويش از كف بدهم گرفتار منماى.

اى خداوند، مرا چنان مترسان كه ترسم به نوميدى كشد و چنان مرا بيم مده كه وحشت بر سراسر قلبم چيره شود. چنان كن كه ترسم تنها از عذاب تو باشد و وحشتم از انذار و هشدار تو و دهشتم به هنگام تلاوت آيات كتاب تو.

بار خدايا، شبم را آباد دار: به بيدار ماندنم براى عبادت تو و شب- زنده‌داريم در تنهايى براى تو و بريدن از همگان و آرامش يافتن تنها به تو و آوردن حوايج به درگاه تو و اصرار در طلب براى رهاييم از آتش جهنم و زنهار دادنم از عذابى كه گنهكاران در آن گرفتارند.