الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٦٦ - نيايش بيست و پنجم دعاى آن حضرت در حق فرزندانش عليهم السلام

بلغزاند.

بار خدايا، به قدرت خويش مقهورش كن كه بر ما سلطه نيابد، تا آنگاه كه دست دعا به سوى تو بر مى‌داريم نگذارى كه سوى ما راه جويد و در زمره مصون ماندگان از كيد او در آييم.

بار خدايا، هر چه از تو خواسته‌ام به من عطا كن و حوايج من برآور. و چون بر عهده گرفته‌اى كه دعاى من به اجابت رسانى، پس دعاى من از درگاه خود مران. و چون خود مرا به دعا فرمان داده‌اى، دعاى من از آن پيشگاه محجوب مدار. اى خداوند، از فضل خويش هر چه سبب اصلاح من در دنيا و آخرت شود، به من عطا كن، خواه آن را بر زبان آورده باشم يا فراموش كرده باشم، آشكار كرده باشم يا نهان داشته باشم، ديگران را از آن آگاه كرده باشم يا از ديگران پنهان كرده باشم.

خداوندا، چنان كن كه در همه حال به درخواستى كه از تو مى‌كنم در زمره مصلحان درآيم و به چيزى كه از تو طلب مى‌دارم در شمار كام يافتگان و به توكل بر تو در عداد آن كسان كه دست ردّشان بر سينه نزده‌اى.

اى خداوند، در شمار آنانم بر كه خو گرفته‌اند پناه جستن به تو را و سودها برده‌اند از سوداى با تو و پناه گرفته‌اند در مأمن عزّ تو و تو از خزانه فضل و نعمت خويش به فراوانى روزى حلالشان داده‌اى و به جود و كرم تو فراخ نعمتى يافته‌اند و به تو از ذلت به عزت رسيده‌اند و از جور و ستم ستمكاران در سايه دادگرى تو غنوده‌اند و به رحمت تو از بلا رهيده‌اند و به توانگرى تو از بينوايى به توانگرى رسيده‌اند و به يمن تقواى تو از گناه و لغزش و خطا در امان مانده‌اند و به طاعت تو به خير و رشاد و صواب توفيق يافته‌اند و به قدرت تو ميان ايشان و گناهان مانع پديد آمده است، آن كسان كه همه معاصى تو را ترك گفته‌اند و در جوار رحمت تو خفته‌اند.