الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٤٧ - نيايش چهارم در درود بر پيروان پيامبران و تصديقكنندگان ايشان

را ياد كن كه پيروان پيامبران بودند و ناديده به پيامبريشان گواهى دادند، به هنگامى كه معاندان به دروغشان نسبت مى‌دادند. آنان در هر زمان از عهد آدم تا محمد صلى اللّه عليه و آله- كه پيامبرانى مبعوث داشتى و راهنمايانى برانگيختى كه پيشوايان هدايت بودند و سرداران اهل تقوى- بر آنان به تمامى سلام و درود باد- به پرتو حقايق ايمان شوق يارى رسولان داشتند.

بار خدايا، به آمرزش و خشنودى خود، اصحاب محمد را ياد كن، بويژه آنان كه حق صحبتش نيكو ادا كردند و در نصرتش دليريها نمودند و به يارى او بر خاستند و به ديدار او شتافتند و اجابت دعوتش را بر يكديگر پيشى گرفتند. چون حجت رسالت خويش به گوششان رسانيد، پاسخ قبول دادند و از زن و فرزند خويش براى اظهار دعوت او بريدند و در تثبيت نبوتش با فرزندان و پدران خود پيكار كردند، تا به وجود او پيروز شدند.

بار خدايا، به آمرزش و خشنودى خود، آن كسان را ياد كن كه محبت او در دل داشتند و در بازار مودت او به تجارتى اميد بستند كه در آن زيان و كساد راه نيابد. و آن كسان را كه چون چنگ در ريسمان ولاى او زدند، خاندان و عشيرت از ايشان بگسست و چون در سايه پيوند او آرميدند، خويشان پيوند از ايشان ببريدند.

بار خدايا، آنچه را كه آنان براى تو و در راه تو واگذاشتند فراموش منماى و به خشنودى خويش خشنودشان فرماى، زيرا كه مردم را براى اعتلاى دين تو گرد آوردند و همراه با رسول تو براى رواج آيين تو خلق را به سوى تو فرا خواندند. و به سزاى آنكه از شهر و ديار خود و از ميان قوم خويش مهاجرت كردند و امن و راحت خود به عسرت و تنگى بدل كردند، پاداش نيكشان عطا فرماى. و نيز پاداش ده آن گروه از ستمديدگان را كه در راه نصرت دين خود بر شمارشان افزوده‌اى.