الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٨٣ - نيايش چهل و پنجم در وداع ماه رمضان

«بخوانيد مرا، تا شما را پاسخ گويم. آنهايى كه از پرستش من سركشى مى‌كنند زودا كه در عين خوارى به جهنم در آيند.» [٨] بار خدايا، دعاى بندگان را به درگاه خود، عبادت خوانده‌اى و ترك آن را خودپسندى و سركشى، و كسانى را كه از آن سر بر تابند وعده جهنم و خوارى آن داده‌اى. از اين روست كه تو را به نعمت و بخششت ياد كردند و به فضل و احسانت سپاس گفتند و هم به فرمان تو، تو را به دعا خواندند، و در راه تو صدقه دادند تا به ثوابشان بيفزايى، و در آن بود رهاييشان از خشم تو و كاميابيشان به خشنودى تو.

بار خدايا، اگر يكى از آفريدگان تو، آفريده ديگر را چنان راهنمايى كرده بود كه تو بندگانت را راهنمايى كرده‌اى، او را به صفت انعام و احسان متصف مى‌ساختند و به هر زبان مى‌ستودندش. پس حمد و سپاس تو را، تا هر زمان كه سپاست توان گفت و تا آنگاه كه بر حمد تو لفظى باقى است و معنايى كه در اين طريق بهره‌اى از آن توان يافت.

اى خداوندى كه احسان و فضل خويش به بندگانت عطا كرده‌اى و آنان را در بخشش و عطا غرقه ساخته‌اى. آثار نعمت تو بر ما چه آشكار است و احسان تو در حق ما چه بسيار. و چه بسيار ما را به برّ و نيكى خويش مخصوص گردانيده‌اى.

ما را به دين برگزيده خود، آيين پسنديده خود، شريعت سهل و آسان خود هدايت كردى و ديدگانمان را بينا ساختى كه به تو تقرب جوييم و به مقام كرامت تو واصل آييم.

بار خدايا، يكى از اين برگزيده‌ترين وظايف و خاص‌ترين واجبات، ماه رمضان را قرار دادى. ماهى كه آن را از ميان ديگر ماهها ويژگى ديگرى بخشيده‌اى و از ميان همه زمانها و روزگارها اختيارش كرده‌اى و