الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٨٤ - نيايش چهل و پنجم در وداع ماه رمضان

بر همه اوقات سال برترى‌اش نهاده‌اى، زيرا كه در آن قرآن و نور نازل كرده‌اى و بر تكاليف مؤمنان چند برابر افزوده‌اى و روزه را در آن واجب داشته‌اى و مردمان را به بر پاى خاستن براى عبادت خود ترغيب كرده‌اى و شب قدر را كه از هزار ماه بهتر است تجليل فرموده‌اى. و چون رمضان را به ما عطا كردى، ما را بر ديگر امتها فضيلت نهادى و از ميان پيروان ديگر كيشها برگزيدى. پس ما به فرمان تو روزش را روزه داشتيم و شبش را به نماز برخاستيم، و با روزه داشتن و نماز خواندن در اين ماه به رحمتى كه ما را ارزانى داشته بودى روى نهاديم و آن را وسيله نيل به ثواب تو قرار داديم. تويى كه هر چه از تو خواهند توانى داشت و آنچه از فضل و احسان تو طلبند توانى داد و به خواستاران مقام قرب خود نزديك هستى.

اى خداوند، ماه رمضان در ميان ما بس ستوده زيست و ما را مصاحب و يارى نيكو بود و گرانبهاترين سودهاى مردم جهان را به ما ارزانى داشت. اما چون زمانش به سر رسيد و مدتش و شمار روزهايش پايان گرفت، آهنگ رحيل كرد.

اى خداوند، اينك با او وداع مى‌كنيم، همانند وداع با عزيزى كه فراقش بر ما گران است و رفتنش ما را غمگين و گرفتار وحشت تنهايى كند، عزيزى كه او را بر ما پيمانى است كه بايد نگه‌داريم و حرمتى كه بايد رعايت كنيم و حقى كه بايد ادا نماييم. پس، اكنون مى‌گوييم: بدرود اى بزرگ‌ترين ماه خداوند و اى عيد اولياى خدا.

بدرود اى گرامى‌ترين اوقاتى كه ما را مصاحب و يار بودى، اى بهترين ماه در همه روزها و ساعتها.

بدرود اى ماه دست يافتن به آرزوها، اى ماه سرشار از اعمال شايسته بندگان خداوند.

بدرود اى يار و قرينى كه چون باشى، قدرت بس جليل است و چون‌