الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٨٥ - نيايش چهل و پنجم در وداع ماه رمضان

رخت بر بندى، فراقت رنج افزا شود. اى مايه اميد ما كه دوريت براى ما بس دردناك است.

بدرود اى همدم ما كه چون بيايى، شادمانى و آرامش بر دل ما آرى و چون بروى، رفتنت وحشت خيز است و تألم افزاى.

بدرود اى همسايه‌اى كه تا با ما بودى، دلهاى ما را رقّت بود و گناهان ما را نقصان.

بدرود اى ياريگر ما كه در برابر شيطان ياريمان دادى و اى مصاحبى كه راههاى نيكى و فضيلت را پيش پاى ما هموار ساختى.

بدرود كه آزاد شدگان از عذاب خداوند، در تو چه بسيارند، و چه نيكبخت است آن كه حرمت تو نگه داشت.

بدرود كه چه بسا گناهان كه از نامه عمل ما زدودى و چه بسا عيبها كه پوشيده داشتى.

بدورد كه درنگ تو براى گنهكاران چه به درازا كشيد و هيبت تو در دل مؤمنان چه بسيار بود.

بدرود اى ماهى كه هيچ ماه ديگر را توان همسرى با تو نيست.

بدرود اى ماهى كه تا تو بودى، امن و سلامت بود.

بدرود اى آن كه نه در مصاحبت تو كراهت بود و نه در معاشرتت ناپسندى.

بدرود كه سرشار از بركات بر ما در آمدى و ما را از آلودگى‌هاى گناه شست و شو دادى.

بدرود كه به هنگام وداع از تو نه غبارى به دل داريم و نه از روزه‌ات ملالتى در خاطر.

بدرود كه هنوز فرا نرسيده از آمدنت شادمان بوديم و هنوز رخت بر نبسته از رفتنت اندوهناك.

بدرود كه چه بديها كه با آمدنت از ما دور شد و چه خيرات كه ما را