ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٢ - بحث روايتى(رواياتى در باره تشبيه رستاخيز به احياء زمين با باران، و در ذيل آيه إليه يصعد الكلم الطيب )

مى‌اندازند[١].

و در كتاب توحيد به سند خود از زيد بن على، از پدرش (ع) روايت آورده كه در ضمن حديثى فرمود: و خداى تبارك و تعالى در آسمانهايش بقعه‌هايى دارد كه هر كس را به يكى از آن بقعه‌ها بالا ببرند، به سوى خدا بالايش برده‌اند، مگر كلام خداى عز و جل را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد: (تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ‌)- ملائكه و روح به سوى او عروج مى‌كنند ، و نيز در داستان عيسى بن مريم (ع) مى‌فرمايد: (بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ‌)- بلكه خدا او را بالا مى‌برد و نيز مى‌فرمايد:(إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ)[٢].

مؤلف: نظير اين حديث از كتاب فقيه نيز نقل شده‌[٣].

و در نهج البلاغه فرموده: و اگر اقرار آنها (آسمانها) به ربوبيت و اذعانشان براى او (خدا) به اطاعت نبود هرگز آسمانها را محل عرش خود قرار نمى‌داد، و آنجا را مسكن ملائكه خود، محل صعود كلمه طيب، و عمل صالحش نمى‌كرد[٤].

و در تفسير قمى در روايت ابى الجارود از امام باقر (ع) روايت كرده كه در ذيل جمله‌(وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ) فرموده:

اجاج به معناى تلخ است‌[٥].

و نيز در همان تفسير در ذيل جمله‌(وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ) فرموده: كلمه قطمير به معناى پوست نازكى است كه روى هسته خرما كشيده شده‌[٦].

[١] تفسير قمى، ج ٢، ص ٢٠٨.

[٢] توحيد صدوق، ص ١٧٧، ح ٨.

[٣] من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٩٨، ح ٦٠٣.

[٤] نهج البلاغه صبحى الصالح، ص ٢٦١، خطبه ١٨٢.

[٥] ( ٥ و ٦) تفسير قمى، ج ٢، ص ٢٠٨.

[٦] ( ٥ و ٦) تفسير قمى، ج ٢، ص ٢٠٨.