موج خواهد زد . فکر می‌کنیم بعد از ما آنقدر مسلمانها بیایند و زندگی کنند و بروند که فقط خدا عدد آنها را می‌داند . آری ما در ته دل خود اینطور فکر می‌کنیم ، و هرگز این اندیشه را بخود راه نمی‌دهیم که ممکن است عمر جهان‌ یعنی عمر بشر و عمر زمین ما به پایان رسیده باشد . تعلیمات انبیاء نوعی امنیت و اطمینان خاطر بما داده است و در واقع‌ در ته قلب خود به مددهای غیبی ایمان و اتکا داریم . بما اگر بگویند یک‌ ستاره عظیم در فضا در حرکت است و تا شش ماه دیگر به مدار زمین می‌رسد و با زمین ما برخورد می‌کند و در یک لحظه زمین ما به یک توده خاکستر تبدیل‌ می‌شود باز هم با همه ایمان و اعتقادی که به پیش بینی‌های دانشمندان داریم‌ بخود ترس راه نمی‌دهیم ، در ته دلمان یک نوع ایمان و اطمینانی هست که‌ بنا نیست بوستان بشریت که تازه شکفته است در اثر باد حوادث ویران‌ گردد . آری همانطوری که باور نمی‌کنیم زمین ما بوسیله یک ستاره ، یک حادثه‌ جوی نیست و نابود شود ، باور نمی‌کنیم که بشریت بدست خود بشر و بوسیله‌ نیروهای مخربی که بدست بشر ساخته شده منهدم گردد . آری ما بحکم یک‌ الهام معنوی که از مکتب انبیاء گرفته‌ایم باور نمی‌کنیم . دیگران چطور ؟ آیا آنها هم باور نمی‌کنند ؟ آیا همین اطمینان و خوشبینی‌ نسبت به آینده انسان و زمین و زندگی و تمدن و خوشبختی و بهروزی و عدالت‌ و آزادی در آنها وجود دارد ؟ ابدا .