مسائلی میشود ؟ مغز قوی مانند بازوی قوی است ، داشتن بازوی قوی بخودی‌ خود مولد نیست ، فرضا یک بازوی قوی دائما خاک شوره زار را زیر و رو کند و از نقطه‌ای به نقطه دیگر ببرد چه فائده‌ای دارد ؟ گاهی برخی جامعه‌ها نیروهای مغزی شان ، یعنی شریفترین و عزیزترین سرمایه‌ انسانیشان صرف مسائلی بی‌فائده و یا کم فایده می‌شود . یعنی در میان‌ هزاران مسائل مشکل نظری و عملی که فوریت دارد و سخت مورد نیاز اجتماع‌ است ، تنها توجه مغزها با یک سلسله مسائل تکراری است که اگر حل شدنی‌ بوده است تا حالا هزار بار حل شده است و اگر هم حل ناشدنی است تا ابد حل نخواهد شد . ولی عادت عرف بر این جاری است که نبوغها و استعدادها صرف همان مسایل تکراری شود و محصول قابل توجهی نداشته باشد . مثل اینکه‌ مثلا در میان ما عادت بر این جاری است که مقدار بسیار زیادی از نیروها صرف حل شبهه " ابن قبه " و یا شبهه‌ای از این قبیل که هزار بار حل شده‌ است بشود و حال اینکه هزارها مسأله مهمتر از شبهه ابن قبه ، و فوریتر و حیاتی تر و مورد نیازتر از شبهه ابن قبه داریم واحدی در فکر آنها نیست . گوئی تا دامنه قیامت تنها مشکلی که مرتب درباره‌اش باید اندیشید همین‌ مشکل است و چند مشکل دیگر شبیه این مشکل . در اینجا بیش از این توضیحی‌ نمی‌توانم بدهم .

حساسیتها

یکی دیگر از علائم رشد و بی رشدی ، حساسیتهای اجتماعی است ، جامعه‌ها در حساسیت نشان دادنها با یکدیگر