امدادهای غیبی در زندگی بشر
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
امدادهای غیبی در زندگی بشر - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٢
نیازمند رهبری است " . اهمیت فوق العاده رهبری بر سه اصل مبتنی است . اصل اول مربوط است به اهمیت انسان و ذخائر و نیروهائی که در او نهفته است که معمولا خود به آنها توجه ندارد . در اسلام به مسئله متوجه کردن انسان به خود ، به عظمت و شرافت خود و نیروهای عظیمی که در او است توجه شده است . قرآن مجید میگوید : وقتی که انسان را خواستیم بیافرینیم فرشتگان را امر کردیم که باین موجود سجده کنند . میگوید انسان بر فرشتگان در تعلیم اسماء الهی پیشی گرفت ، میگوید آنچه در زمین است برای انسان آفریده شده است : " « و جعلنا لکم ما فی الارض جمیعا »" " « سخر لکم ما فی السموات و الارض »" ای بشر در تو چیزهاست ، تو خیال نکن مشتی آب و خاک هستی . خودت را با موجودات دیگر مقایسه نکن .
ریشه تفاوت انسان و حیوان از نظر رهبری
اصل دوم مربوط است به تفاوت انسان و حیوان ، انسان با اینکه از جنس حیوان است از نظر مجهز بودن به غرائز با حیوان تفاوت دارد : یعنی ضعیف تر از حیوان است . حیوانات بیک سلسله غرایز مجهز هستند و نیاز چندانی بمدیریت و رهبری از خارج ندارند ، زیرا غریزه کارش راهنمائی و رهبری بصورت خودکار است . مورچه بسلسله غرایزی مجهز است که بطور خودکار و اتوماتیک وی را در زندگی رهبری میکند . امیرالمؤمنین علی ( ع ) در یکی از خطبههای نهج البلاغه