بوده‌اند که در بیابانی بر تشنه‌ای ببارد ، مصداق قول خدا بوده‌اند : " « و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثین . »" خداوند بواسطه وجود آنها بر بیچارگان و مظلومان‌ منت نهاد و آنها را برای نجات این خوار شمرده‌شدگان مبعوث فرمود . علی علیه السلام عصر و زمینه بعثت رسول اکرم را اینطور توصیف می‌فرماید : " « أرسله علی حین فترش من الرسل و طول هجعة من الأمم و انتقاض من‌ المبرم و انتشار من الامور و تلظ من الحروب و الدنیا کاسفة النور ظاهرش الغرور علی حین اصفرار من ورقها و ایاس من ثمرها » " یعنی خداوند او را در دوره‌ای مبعوث فرمود که فترت و فاصله‌ای در آمدن پیامبران رخ داده بود ، ملتها در خوابی گران و طولانی فرو رفته بودند ، کارها پراکنده ، تنور جنگها داغ بود . جهان را تاریکی فرا گرفته و غرور و فریب در آن نمایان‌ بود . برگ درخت بشریت بسوی زردی گرائیده امیدی به میوه این درخت‌ نمی‌رفت . پیامبران معمولا در مواقعی ظهور کرده‌اند که بشریت و لااقل محیط اجتماعی‌ ظهور آنها در یک پرتگاه خطرناکی قرار داشته و آنها سبب نجات و اصلاح‌ اجتماع خود شده‌اند . قرآن کریم خطاب بمردم عصر رسول اکرم چنین می‌فرماید : " « و کنتم علی شفا حفرش من النار فأنقذکم منها »" شما در پرتگاه‌ سقوط در آتش بودید که خداوند ( بوسیله رسول مکرم ) شما را از آن نجات‌ داد . می‌گویند : " عند انتهاء الشدش تکون الفرج " . شدت که