« یسقی صاحبه کأس المنون ، فمرش لنا من عدونا و مرش لعدونا منا فلما رأی‌ الله صدقنا انزل لعدونا الکبت و انزل علینا النصر . . . و لعمری لو کنا نأتی ما أتیتم ما قام للدین عمود و لا اخضر للایمان عود » " . علی علیه السلام در این جمله‌ها جدیت و اخلاص مسلمانان صدر اول را که‌ منتهی شد به نصرت‌های عظیم الهی و اینکه اگر آن همه مجاهدتها و اخلاصها نمیبود پیروزی هم نبود توصیف می‌کند . میفرماید : آنگاه که در خدمت رسول‌ اکرم بودیم ، در راه ایمان و عقیده با پدران و پسران خود میجنگیدیم و از اینکه شمشیر بر روی آنها و برادران و عموهای خود بکشیم و آنها را بکشیم‌ پروا نداشتیم . این چنین پیشامدهای سخت ما را سست نمیکرد و بر استقامت‌ و ثبات قدم و صبر و پیشروی ما میافزود ، چنان بود که گاهی در میدان جنگ‌ یکی از ما و یکی از دشمنان ما در جنگ تن به تن مانند دو شتر نر خشمناک‌ بهم می‌پیچیدند ، هر یک می‌خواست جان دیگری را بر باید ، گاه ما بردشمن و گاه دشمن بر ما پیروز میشد . چون صدق نیت ما مشهود ذات حق گشت ( یعنی‌ چون صدق نیت ما به حقیقت پیوست ، زیرا تحقق هر چیزی مساوی است با مشهود بودن آن برای ذات حق ، خداوند خذلان را بر دشمن ما و نصرت را بر ما نازل فرمود ، یعنی چون ما هم میکوشیدیم و هم کوشش ما در راه حقیقت‌ بود و دشمن ما میکوشید اما نه در راه حقیقت بلکه در راه دفاع از باطل و از هوای نفس ، خداوند ما را مدد فرمود . . . بخدا قسم اگر ما مانند امروز شما بودیم نه استوانه‌ای