هم روشن می‌شود ، شما که در اینجا نشسته‌اید یک نقطه معین و یک مقدار معین از فضا را اشغال کرده‌اید و در نقطه دیگر و جای دیگر نیستید ، و اگر بخواهید در نقطه دیگر در روی صندلی دیگر بنشینید ، ناچار باید این نقطه‌ را رها کنید و با حرکت ، خود را به نقطه دیگر منتقل نمائید ، یعنی‌ نمی‌توانید در عین اینکه در این نقطه هستید در آن نقطه باشید ، شما از نظر مکان محدود به مکان خاصی هستید . همینطور است از لحاظ زمان ، ما در این زمان هستیم و در زمانهای پیش‌ نبوده‌ایم همچنان که در زمان‌های بعد نخواهیم بود . حالا اگر موجودی از نظر مکانی و زمانی نامحدود باشد بمعنی اینست که هیچ‌ مکانی و هیچ زمانی از او خالی نیست و در همه زمانها و همه مکانها هست ، بلکه محیط بر مکان و زمان است . و در این وقت است که حواس ما از درک‌ چنین موجودی عاجز و ناتوان است . و ما به این دلیل یک شیئی خاص را می‌بینیم که محدود است و در جهت معین قرار دارد ، قابل اشاره است ، و شکل دارد . اگر نامحدود باشد و شکل و جهت نداشته باشد قهرا نخواهیم‌ توانست او را دید . ما یک آواز را به این دلیل می‌شنویم که گاهی هست و گاهی نیست ، اگر یک آواز ممتد و یک نواخت همیشه با پرده گوش ما سر و کار داشته باشد هرگز او را نخواهیم شنید . غزالی می‌گوید ما از آن جهت نور را می‌شناسیم‌ که گاهی هست و گاهی نیست ، در یک جا هست و یک جا نیست ، اگر وضع‌ نور چنین می‌بود که