" « مثل ما ینفقون فی هذه الحیوش الدنیا کمثل ریح فیها صر أصابت حرث‌ قوم ظلموا انفسهم فاهلکته و ما ظلمهم الله و لکن انفسهم یظلمون »" [٢] : داستان اینها ( کافران و معاندان ) که انفاق می‌کنند در این دنیا داستان بادی است که سرمائی در خود دارد و به زراعت مردمی که بخود ستم‌ کرده‌اند اصابت می‌کند پس آنرا تباه می‌سازد ، همانا خدا به آنها ستم‌ نمی‌کند ، خود ستم می‌کنند . در هر دو آیه سخن از " انفاق " است ، یک‌ انفاق آن اندازه ثمر بخش است که هفتصد برابر بازده دارد ، اما انفاق‌ دیگر نه تنها بازده ندارد ، بلکه اثر معکوس دارد ، بلائی است که محصولات‌ دیگر را نیز تباه می‌سازد .
از نظر قرآن انفاقات مؤمنان واقعی همواره از نوع اول است و انفاقات‌ کافران از نوع دوم .
پس همانطور که برخی نوشته‌ها بجای اینکه راهنما و راه گشا و تحرک بخش‌ باشد ، اثر معکوس می‌بخشد ، منحرف کننده و تخدیر کننده و انجماد آور است ، برخی انفاقات نیز نه تنها اثر مفیدی ندارد ، بلکه خاصیت آفت‌ برای محصولات دیگر را پیدا می‌کنند ، نظیر تغذیه‌ای است که انگلهای داخلی‌ بدن می‌کنند ، که نه تنها اثری برای بدن ندارد و بدن از آن مواد تغذیه‌ نمی‌کند ، بلکه دشمنانی که خود را ببدن چسبانیده‌اند تغذیه می‌شوند و نیرو می‌گیرند و بدن را از پا در می‌آورند .
خوب است مطالعه ای در مورد ثروتهائی که مردم به عنوان انفاقات و مبرات خرج می‌کنند به عمل آید

[٢] سوره آل عمران . ١١٣