دقیق‌ترین کلمه‌ای که بر کلمه امامت منطبق می‌شود همین کلمه رهبری است . فرق نبوت و امامت در اینست که نبوت راهنمائی و امامت رهبری است . نبوت ، ابلاغ ، اخبار ، اطلاع دادن ، اتمام حجت و راهنمائی است . راهنما چه می‌کند ؟ راه را نشان می‌دهد . وظیفه‌اش بیش از این نیست که راه را نشان دهد ، ولی بشر علاوه بر راهنمائی به رهبری نیاز دارد . یعنی نیازمند است به افراد یا گروه و دستگاهی که قوا و نیروهای وی را بسیج کنند ، حرکت دهند ، سامان و سازمان بخشند . نبوت راهنمائی است و یک منصب است ، اما امامت رهبری است و منصب دیگری است . پیغمبران‌ بزرگ هم نبی و هم امام هستند . پیغمبران کوچک فقط نبی بودند و امام‌ نبودند ، رهنما بودند ولی رهبر نبودند . اما پیغمبران بزرگ هر دو منصب‌ و هر دو شأن را داشته‌اند . هم شأن راهنمائی و هم شأن رهبری . ابراهیم ، موسی ، عیسی هر کدام رهنما و رهبراند . خاتم الانبیاء رهنمای رهبر است . قرآن مجید بر این اصل بسیار تکیه می‌کند و در معارف شیعه این اصل قرآنی‌ جای شایسته خود را دارد . این نکته را باید یادآوری کنم که آنچه قرآن تحت عنوان رهبری از آن‌ بحث می‌کند مافوق رهبری است که بشریت می‌شناسد ، رهبریی که بشریت‌ می‌شناسد از حدود رهبری در مسایل اجتماعی تجاوز نمی‌کند ولی منظور قرآن از رهبری ، علاوه بر رهبری اجتماعی رهبری معنوی یعنی رهبری بسوی خدا است و آن خود حساب دقیق و حساسی دارد و از رهبریهای اجتماعی بسی دقیقتر و