پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٦ - شرح و تفسير روش معاشرت با مردم
شده مىفرمايد:
«أَحْسِنْ مُصَاحَبَةَ مَنْ صَاحَبَكَ تَكُنْ مُسْلِماً؛
با كسى كه همنشين توست خوشرفتارى كن تا مسلمان باشى». [١]
در حديث ديگرى از امام امير مؤمنان عليه السلام مىخوانيم:
«صاحِبِ الْإخْوانَ بِالْإحْسانِ وَتَغَمَّدْ ذُنُوبَهُمْ بِالْغُفْرانِ؛
با برادران نيكى كن و گناهانشان را ببخش». [٢]
امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
«إِنَّهُ لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يُحْسِنْ صُحْبَةَ مَنْ صَحِبَهُ وَمُرَافَقَةَ مَنْ رَافَقَه؛
آنكس كه با دوستانش خوشرفتارى نكند و با رفيقش رفاقت نداشته باشد از ما نيست». [٣]
اين دستورات كه نمونههاى فراوان ديگرى نيز در روايات دارد بر خلاف چيزى است كه در دنياى مادى امروز معمول است؛ نه در زندگى با دوستان خود عشق مىورزند و نه بعد از مرگشان بر آنها اشك مىريزند، زيرا در دنياى مادى عواطف را درك نمىكنند و همواره دنبال منافع مادى خويشند.
در تاريخ اسلام نمونههاى زيادى براى آنچه در بالا آمد ديده مىشود كه بعد از مرگ افراد نيكوكار شهر آنها يكپارچه عزا شد و در حياتشان دوستان پروانهوار گرد آنها بودند. [٤]
[١]. بحارالانوار، ج ٦٦، ص ٣٦٨، ح ٤.
[٢]. غررالحكم، ص ٤١٥، ح ٩٤٨٦.
[٣]. بحارالانوار، ج ٧١، ص ١٦١، ح ٢١.
[٤]. مرحوم علامه شوشترى و ابن ابىالحديد نمونههايى را در اينجا آوردهاند كه براى پرهيز از طولانى شدن بحث از ذكر آنها خوددارى شد.