پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٧ - ٨٨ و قال عليهالسلام وَحَكَى عَنْهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْبَاقِرُ عليهما السلام أَنَّهُ قَالَ كَانَ فِي الْأَرْضِ أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ، وَقَدْ رُفِعَ أَحَدُهُمَا، فَدُونَكُمُ الْآخَرَ فَتَمَسَّكُوا بِهِ أَمَّا الْأَمَانُالَّذِي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله وَأَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِي فَالْاسْتِغْفَارُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى وَما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

٨٨ و قال عليه‌السلام وَحَكَى عَنْهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْبَاقِرُ عليهما السلام أَنَّهُ قَالَ: كَانَ فِي الْأَرْضِ أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ، وَقَدْ رُفِعَ أَحَدُهُمَا، فَدُونَكُمُ الْآخَرَ فَتَمَسَّكُوا بِهِ: أَمَّا الْأَمَانُ‌الَّذِي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله وَأَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِي فَالْاسْتِغْفَارُ. قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: وَما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ.

ابوجعفر محمد بن على الباقر عليهما السلام از آن حضرت نقل كرده است كه فرمود:

«در زمين دو امان (دو وسيله نجات) از عذاب الهى بود كه يكى از آنها برداشته شد دومى را دريابيد و به آن چنگ زنيد؛ اما امانى كه برداشته شد وجود رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بود (كه خداوند به بركت وجود او هرگز عذابى بر اين امت نازل نكرد، ولى او از ميان ما رفت) و امانى كه باقى مانده «استغفار» است، همان‌گونه كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «تا تو در ميان آنها هستى خداوند آنان را عذاب نمى‌كند و تا آنان نيز از گناهان خود استغفار مى‌كنند، خداوند عذابشان نخواهد كرد». [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

در كتاب مصادر نهج‌البلاغه آمده است كه مرحوم طبرسى اين حديث را با تفاوت آشكارى از امام اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرده است و اين نشان مى‌دهد كه از منبع ديگرى جز نهج‌البلاغه گرفته و همچنين فتال نيشابورى در كتاب روضة الواعظين با مقدارى اضافه و كم نسبت به نهج‌البلاغه آورده است. همين‌گونه سبط بن جوزى در تذكرة الخواص سپس مى‌افزايد: فخر رازى در تفسيرش آن را از «ابن عباس» نقل كرده در حالى كه معلوم است «ابن عباس» علم خود را- به تصريح خودش- از علوم امير مؤمنان اخذ كرده است. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ٨٥).