پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٠ - شرح و تفسير نتيجه ترس و كمرويى

هوش و استعداد، هم استاد لايقى آماده تدريس او و هم فضاى آموزشى خوبى در اختيار اوست كه در عرف نام آن را فرصت مى‌گذارند و از آنجايى كه فرصت‌ها تركيبى از عوامل متعددى است و هر كدام از اين عوامل ممكن است بر اثر تغييراتى زايل شود از اين رو فرصت‌ها زودگذرند.

لذا در حديث ديگرى از همان امام عليه السلام مى‌خوانيم:

«الْفُرْصَةُ سَرِيعَةُ الْفَوْتِ بَطِيئَةُ الْعَوْدِ؛

فرصت با سرعت از دست مى‌رود و به زحمت به دست مى‌آيد». [١]

به همين دليل روايات فراوانى در باب «اغتنام فرصت» آمده است و به ما دستور داده‌اند فرصت‌ها را غنيمت بشمريم، چرا كه ترك آن اندوه‌بار است.

اميرمؤمنان على عليه السلام در نامه ٣١ نهج‌البلاغه در ضمن وصايايى كه به فرزند دلبندش امام مجتبى عليه السلام مى‌كند مى‌فرمايد:

«بَادِرِ الْفُرْصَةَ قَبْلَ أَنْ تَكُونَ غُصَّةً؛

به سراغ استفاده از فرصت برو (پيش از آنكه از دست برود و) مايه اندوه گردد».

به هر حال تمام مواهب الهى كه در دنيا نصيب انسان مى‌شود فرصت‌هاى زودگذرند؛ جوانى، تندرستى، امنيت، آمادگى روح و فكر، بلكه عمر و حيات انسان همگى فرصت‌هاى زودگذرى هستند كه اگر آنها را غنيمت نشمريم و بهره كافى نگيريم نتيجه‌اى اندوهبار خواهد داشت.