پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٩ - خباب بن ارتّ كه بود؟
جهادى آميخته با شكنجه داشت. مشركان آتش افروختند، او را به پشت بر آتش خواباندند به گونهاى كه قسمت زيادى از پشت او سوخت؛ ولى هرگز از اسلام باز نگشت. در دوران مدينه كه دوران جهادهاى سخت و سنگين اسلامى بود در تمام ميدانهاى نبرد حضور داشت و مىجنگيد و در دوران حكومت امير مؤمنان على عليه السلام گفتهاند در جنگ صفين و نهروان حضور داشت، هرچند بعضى از مورخان معتقدند او در اواخر عمرش بيمار بود و نتوانست در صفين شركت كند و پيش از جنگ نهروان از دنيا چشم پوشيد.
صفات بالا نشان مىدهد چه كسانى مىتوانند محبوب اولياء الله باشند و چه صفاتى انسان را به خدا و معصومان عليهم السلام نزديك مىكند.
نكته
خباب بن ارتّ كه بود؟
«خباب بن ارت» كه كنيه او ابو عبداللَّه يا ابو محمد يا ابو يحيى بود از سابقين در اسلام و بزرگان صحابه. او از طايفه بنىتميم بود. در زمان جاهليت او را اسير كردند و به مكه آورند و فروختند و سپس آزاد شد. در عصر جاهليت كار او آهنگرى و ساختن شمشير بود.
بعضى مىگويند: ششمين نفرى است كه اسلام را پذيرفت و بعضى معتقدند پس از چند نفرى به افتخار اسلام درآمد و همانگونه كه قبلًا اشاره كرديم او شكنجههاى سختى از مشركان مكه ديد. در بعضى از تواريخ آمده است كه خليفه دوم در ايام خلافتش از او سؤال كرد: مشركان مكه با تو چه كردند؟ پشت خودش را نشان داد و گفت: نگاه كن. هنگامى كه خليفه آثار آتشى را كه بر پشت او افروخته بودند مشاهده كرد كه پس از سالها باقى بود گفت: تا امروز پشت كسى را اينچنين نديده بودم و همانگونه كه در بالا اشاره شد، او در جنگ بدر