پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - شرح و تفسير كفّاره گناهان بزرگ

در يك جمله كمك‌هاى مردمى در اسلام به هر شكل و به هر صورت اهميت فوق العاده‌اى دارد؛ هم موجب بركت در زندگى و هم سبب برطرف شدن بلاها و هم كفاره گناهان است.

در كتاب‌ تمام نهج‌البلاغه‌ اين سخن حكمت‌آميز با اضافاتى آمده است.

مى‌فرمايد:

«مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَهُ الْمَلْهُوفِ، وَمِنْ أَفْضَلِ الْمَكَارِمِ التَّنْفيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ، إِقْرَاءُ الضُّيُوفِ، وَمِنْ أَفْضَلِ الْفَضَائِلِ اصْطِنَاعُ الصَّنَائِعِ، وَبَثُّ الْمَعْرُوفِ؛

از جمله كفارات گناهان بزرگ كمك به مظلوم و از برترين فضايل اخلاقى برطرف ساختن غم اندوهگين و پذيرايى از مهمانان و از افضل فضايل، نيكى كردن و نشر كارهاى پسنديده است». [١]

در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند:

«مَنْ أَعَانَ مُؤْمِناً نَفَّسَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَنْهُ ثَلَاثاً وَسَبْعِينَ كُرْبَةً وَاحِدَةً فِي الدُّنْيَا وَثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ كُرْبَةً عِنْدَ كُرَبِهِ الْعُظْمَى قَالَ حَيْثُ يَتَشَاغَلُ النَّاسُ بِأَنْفُسِهِمْ؛

كسى كه انسان باايمانى را يارى دهد خداوند متعال هفتاد و سه اندوه را از او زايل مى‌كند؛ يكى در دنيا و هفتاد و دو اندوه به هنگام اندوه بزرگ (در قيامت) در آنجا كه همه مردم مشغول به خويشند». [٢]

كفاره- چنان‌كه از نامش پيداست- چيزى است كه امر ديگرى را مى‌پوشاند.

در روايات اسلامى امور زيادى به عنوان كفاره گناه ذكر شده است؛ از جمله: فقر، بيمارى، ترس از حاكم ظالم، خسارات مالى، غم و اندوه، ترس و وحشت، سجده‌هاى طولانى، انجام حج و عمره، زيارت قبور معصومان عليهم السلام مخصوصاً زيارت امام حسين عليه السلام و صلوات بر محمد و آل محمد. [٣]

[١]. تمام نهج البلاغه، ص ١٥٨.

[٢]. كافى، ج ٢، ص ١٩٩، ح ٢.

[٣]. براى آگاهى از روايات مربوط به اين موضوع مى‌توانيد به ميزان الحكمه، ح ٦٦٦١-/ ٦٦٩٩ (باب مكفرات الذنوب) مراجعه نمائيد.