پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦١ - شرح و تفسير ارزش تقوى
شرح و تفسير ارزش تقوى
امام عليه السلام در اين سخن كوتاه و حكمتآميزش اشاره به نقش تقوا در قبولى اعمال مىكند، يا به تعبيرى ديگر، كيفيت عمل را معيار قبولى در درگاه خدا قرار مىدهد نه كميت عمل را و مىفرمايد: «عملى كه توأم با تقواست كم نيست (هرچند ظاهراً كم باشد) چگونه عملى كه مقبول درگاه خداست كم مىباشد؟»؛
(لَا يَقِلُّ عَمَلٌ مَعَ التَّقْوَى، وَكَيْفَ يَقِلُّ مَا يُتَقَبَّلُ؟)
. اين سخن برگرفته از قرآن مجيد است؛ آنجا كه در داستان فرزندان آدم (هابيل و قابيل) مىفرمايد: « «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقينَ»؛ خداوند تنها اعمال پرهيزگاران را قبول مىكند». [١]
بسيارى از بزرگان در كتب فقهى اين مطلب را يادآور شدهاند كه شرايط صحت عمل با شرايط قبول متفاوت است. عمل صحيح عملى است كه جامع تمام شرايط و اجزا و خالى از موانع باشد؛ ولى گاه اين عمل، با اعمال ديگرى پيش و پس از آن يا صفات ناشايستهاى همراه مىگردد كه مانع قبولى آن در درگاه خداوند مىشود (قبولى به معناى پاداش عظيم و تحقق اهداف و فلسفههاى عمل).
مثلًا در روايات آمده است كه كسى كه شرب خمر كند اعمال او تا چهل روز
[١]. مائده، آيه ٢٧.