پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩٣ - ١١٦ و قال عليهالسلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ! وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ

١١٦ و قال عليه‌السلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ! وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ.

امام عليه السلام فرمود:

چه بسيارند كسانى كه به سبب نعمتى كه به آنها داده شده در غفلت فرو مى‌روند و به سبب پرده‌پوشى خدا بر آنها مغرور مى‌گردند و بر اثر تعريف و تمجيد از آنان فريب مى‌خورند و خداوند هيچ كس را به چيزى مانند مهلت دادن (و ادامه نعمت‌ها و ترك عقوبت) آزمايش نكرده است. [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

نويسنده مصادر مى‌گويد: اين كلام حكمت‌آميز پيش از نهج‌البلاغه در كتاب تحف العقول و روضه كافى و تاريخ يعقوبى و تذكره سبط بن جوزى آمده است. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٠٧).

در ضمن، اين گفتار حكيمانه تحت حكمت شماره ٢٦٠ نيز عيناً تكرار شده و در حكمت ٤٦٢ نيز سومين جمله آن «رب مفتون بحسن القول فيه» به طور مكرر آمده است.