پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٣ - شرح و تفسير غربت واقعى
شرح و تفسير غربت واقعى
امام عليه السلام در اين گفتار بسيار كوتاه و پرمعنايش به اهميت دوستان صميمى اشاره كرده مىفرمايد: «از دست دادن دوستان غربت است»؛
(فَقْدُ الْأَحِبَّةِ غُرْبَةٌ)
. روشن است كه انسان در وطن علاقههاى فراوانى دارد؛ كه در مسائل مادى و معنوى از آنها بهره مىگيرد و احساس تنهايى نمىكند چون در وطن خويش است و در مشكلات بدون پناه نيست، آرامش خاطر دارد و احساس امنيت مىكند؛ ولى در غربت و دورى از وطن همه اينها را از دست مىدهد، خود را تنهاى تنها مىبيند؛ بدون يار و ياور و بى پناه و بدون آرامش.
امام مىفرمايد: انسان اگر در وطن خويش هم باشد ولى دوستان را از دست دهد گويى در غربت و دور از وطن است.
همين مضمون در نامه ٣١ كه اندرزنامه امام به فرزند دلبندش امام حسن مجتبى عليه السلام است به صورت ديگرى نقل شده فرمود:
«الْغَريبُ مَنْ لَيْسَ لَهُ حَبيبٌ؛
غريب كسى است كه دوستى ندارد».
در حديث ديگرى از مستدرك الوسائل از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود:
«الْمَرْءُ كَثيرٌ بِأخيهِ؛
انسان به وسيله برادران (دينى) خود كثرت و فزونى مىيابد». [١]
[١]. مستدرك الوسائل، ج ٩، ص ٧٠، ح ٣.