پنجاه درس اصول عقايد براى جوانان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - عدل خداوند و مسئله «خلود»

لا تظلم نفس شيئا ولا تجرْون الا ما كنتم تعملون»؛ [١] «امروز (روز رستاخيز) به هيچ كس ستم نمى‌شود و جز اعمال خود شما جزائى براى شما نيست».

با يك مثال ساده مى‌توانيم اين حقيقت را مجسم كنيم:

شخصى به سراغ مواد مخدّر يا مشروبات الكلى مى‌رود و هر چه به او مى‌گويند اين مواد زهرآگين معده تو را خراب و قلب تو را بيمار و اعصاب تو را درهم مى‌كوبد، او گوش نمى‌دهد، چند هفته يا چند ماهى غرق لذت خيالى اين مواد كشنده مى‌شود و تدريجاً گرفتار زخم معده، ناراحتى قلب و بيماى اعصاب مى‌شود، و سپس ده‌ها سال تا پايان عمرش از اين بيمارى‌ها رنج مى‌برد و شب و روز ناله مى‌كند. آيا در اين جا مى‌توان ايراد كرد كه چرا اين فرد كه چند هفته يا چند ماه بيشتر گناه نكرده، ده‌ها سال شكنجه ببيند؟!

فوراً در پاسخ گفته مى‌شود اين نتيجه و اثر عمل خود اوست!

حتّى اگر او داراى عمر نوح و بيشتر باشد و ده‌ها هزار سال عمر كند و دائماً او را در درد و رنج ببينيم، مى‌گوييم: اين چيزى است كه خودش آگاهانه به جان خود خريده است.

مجازات‌هاى روز قيامت «بيشتر» از اين قبيل است، و بنابراين ايرادى در مسئله عدالت باقى نمى‌ماند.

ب- اين اشتباه است كه بعضى گمان مى‌كنند مقدار زمانى مجازات بايد به اندازه زمان گناه باشد، زيرا رابطه ميان گناه و مجازات رابطه زمانى نيست، بلكه بستگى به نتيجه و كيفيّت گناه دارد.

[١]. سوره يس، آيه ٥٤