فقه سازمانی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ٢٨ - نمودهای عملی
كنيم؛ چه اين كار شخصى، يا كارى براى نان درآوردن باشد و چه كارى اجتماعى و مردمى و مربوط به ديگران باشد، همانند كارهاى مهمّ اجتماعى و مسؤوليتهاى كشورى، همه اين امور را با برخوردارى از وجدان كارى انجام دهيم؛ آن را خوب و دقيق و كامل و تمام انجام دهيم و بهتعبير معروف؛ براى كار، سنگ تمام بگذاريم .... [١]
در جاى ديگر نيز مىفرمايد:
كارى كنيم كه كار و عمل سازنده، چه عمل فرهنگى و چه عمل اقتصادى و چه عمل اجتماعى و چه سياسى، براى آن كسى كه كننده آن است يك عمل مقدس به كار بيايد ... و همه احساس كنند كه اين كارى كه انجام مىدهند، اين يك عبادت است، يك عمل خير و صالح است، بايد اين كار را با جدّيت و به نيكى انجام بدهند ... از سر هم بندى و كار را به امان و حال خود رها كردن و به كار نپرداختن و بىاعتنايى به استحكام يك كار به شدّت پرهيز شود .... [٢]
نمودهاى عملى
برخى از نمودهاى عملى وجدان كارى كه براى نيروهاى نظامى بيشتر كاربرد دارد عبارتند از:
١- مراعات كامل ساعت كارى و پرهيز از كم كارى.
٢- دقت و سرعت عمل در انجام وظايف محوّله و پرهيز از مسامحه و وقتگذرانى.
٣- رعايت دقيق سلسله مراتب با توجه به جايگاه تشكيلاتى سپاه كه مستقيماً زير نظر مقام ارجمند ولايت فقيه انجام وظيفه مىكند.
٤- انجام كار با كيفيت خوب؛ به معناى دقت و صحّت كار، سليقه و نظافت در كار، كامل بودن آن، رعايت اولويت در انجام كارها برحسب اهميت.
[١] . روزنامۀ جمهورى اسلامى، مورخه ١٣٧٣/١/٦
[٢] . همان، مورخۀ ٧٤/١/٢٣، ص ٧