فقه سازمانی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ١١٠ - حکم شنیدن غیبت
و شايسته آن است كه اظهار مظلوميت نزد كسى بكند كه اميد دادخواهى از او داشته باشد و همچنين در مقام شكايت نسبت به ستمى كه بر او شده سخن بگويد و زبان را به بيان عيبهاى ديگر نگشايد. [١]
سؤال- آيا بيان ظلم يا خيانت بعضى از مسئولين ادارات در برابر مردم جايز است؟
جواب. گزارش دادن ظلم به مراكز و مراجع مسئول براى پيگيرى و تعقيب بعد از تحقيق و اطمينان نسبت به آن اشكال ندارد و حتى اگر از مقدمات نهى از منكر محسوب شود واجب مىگردد، ولى بيان آن در برابر مردم وجهى ندارد، بلكه اگر موجب فتنه و فساد و تضعيف دولت اسلامى شود حرام است. [٢]
ج- در هنگام مشورت
هرگاه كسى در پارهاى از امور زندگى از قبيل ازدواج، معامله و مانند آن با برادر دينى خود مشورت كند و او در مقام خيرخواهى از بعضى عيبهاى طرف مقابل پرده بردارد، بهطورى كه اگر چنين نكند برادر دينىاش دچار ضرر و حرج مىشود، چنين سخنى غيبت محسوب نمىشود، مانند بازگويى عيب دختر و پسر در تحقيقات پيش از ازدواج و يا به هنگام بهكارگيرى كسى در جايگاههاى كليدى و امنيّتى كشور.
د- نهى از منكر
غيبت كردن به قصد نهى از منكر و با اجتماع شرايط آن مانعى ندارد؛ به اين معنا كه اگر كسى به قصد جلوگيرى از منكر غيبت كند و بدون آن غيبت، مقصود حاصل نشود، چنين غيبتى مجاز است. مانند آگاه ساختن نيروهاى امنيتى و انتظامى از جايگاه و اعمال خرابكارانه و منكرات.
[١] . ر. ك. كتاب المكاسب، شيخ انصارى، ص ٤٠-٤١
[٢] . رسالۀ اجوبة الاستفتاءات، ص ٣٠٩، س ١٣٩٠