فقه سازمانی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ١١٦ - ٣ گواهی ندادن
«سِبابُ الْمُؤْمِنِ فُسُوقٌ، وَ قِتالُهُ كُفْرٌ، وَ اكْلُ لَحْمِهِ مَعْصِيَةٌ، وَ حُرْمَةُ مالِهِ كَحُرْمَةِ دَمِهِ» [١]
دشنامگويى به مؤمن فسق است، جنگيدن با او كفر است، خوردن گوشتش [بهوسيله غيبت] گناه است و احترام مال او مانند احترام خون اوست.
همچنين فرمود:
«سِبابُ الْمُؤْمِنِ كَالْمُشْرِفِ عَلَى الْهَلَكَةِ» [٢]
دشنامگويى مؤمن چون قرار گرفتن در پرتگاه هلاكت است.
٣. اذيت و آزار
كاركنان سازمان بايد در حيطه كارى براى يكديگر ايجاد مزاحمت نكنند و موجبات اذيت و آزار آنان را فراهم نسازند. حضرت امام (ره) مىفرمايد:
اذيت و آزار مؤمنين از بزرگترين گناهان كبيره است. [٣]
استفتا: آيا صحيح است هر هفته در بيمارستانها در يكى از روزهاى هفته به ناخنهاى بهياران نگاه شود تا بلكه ان شاءالله يكى از آثار طاغوتى از بين برود؟
جواب- حق تفتيش و مزاحمت ندارند، ولى بهياران بايد ضوابط اسلامى و مقررات استخدامى بيمارستان را مراعات نمايند. [٤]
گواهى ندادن
در محيط كارى و اجتماعى گاهى ضرورت اقتضا مىكند كه انسان براى اثبات حق و ابطال باطل سكوت نكند و آنچه مىداند پوشيده ندارد؛ زيرا كتمان شهادت؛ يعنى پوشيده داشتن و
[١] . وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٦١٠
[٢] . همان، ص ٦١١
[٣] . كلمات قصار، ص ٨٣
[٤] . استفتاءات، ج ٢، ص ٦٢٢