فقه سازمانی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ١٠٥ - سود ظن و تهمت
درس شانزدهم: اخلاق سازمانى [١]
پارهاى از رذايل اخلاقى وجود دارد كه گاه در ميان كاركنان يك سازمان رخنه كرده و موجب اختلال روابط صميمانه آنان مىگردد و با به مخاطره انداختن همدلى و اتحادِ موجود در بين كاركنان، سازمان را نيز در رسيدن به اهداف خود با مشكل روبهرو مىنمايد. سوء ظن و تهمت، غيبت، سخنچينى، ناسزاگويى، تملق و چاپلوسى و مانند آن، از اين گونه امور ضد اخلاقى هستند. از اين رو، بر كاركنان سازمان واجب شرعى و قانونى است كه روح خود را از اين قبيل رذايل اخلاقى، بپيرايند و به اخلاق حسنه اسلامى روى آورند. امام خمينى (ره) درباره ضرورت آراستگى نيروهاى نظامى به فضيلتهاى اخلاقى مىفرمايد:
آن قدرى كه در ارتش و در سپاه و در قواى مسلّح ديگر اخلاق كريمه لازم است، شايد در جاى ديگرى به آن انداره لازم نباشد. [١]
سوء ظن و تهمت
خداوند در قرآن كريم مىفرمايد:
(يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اجْتَنِبُوا كَثيراً مِنَ الظَّنِّ انَّ بَعْضَ الظَّنِّ اثْمٌ) (حجرات: ١٢)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، از بسيارى گمانها بپرهيزيد كه پارهاى از گمانها گناه است.
امام صادق ٧ از امام على ٧ نقل كرده كه فرمود:
كار برادر دينى خود را بر بهترين وجه آن قرار بده، مگر آنكه دليلى به دستت آيد كه راه
[١] . كلمات قصار، ص ١٦٥