فقه سازمانی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ١١٣ - سخن چینی
درس هفدهم: اخلاق سازمانى [٢]
سخن چينى
از جمله صفات ناپسندى كه نيروهاى سازمان در جهت حفظ شخصيت و آبروى همكاران و دوستان خود بايد از آن پرهيز كنند «سخن چينى» است.
«سخن چينى» آن است كه گفتار شخصى براى شخص ديگر نقل شود، به عنوان مثال گفته شود: «فلان كس درباره شما چنين و چنان مىگفت».
در روايات و فقه از سخنچينى به «نميمه» و «نمّامى» تعبير شده كه از ماده «نَمَّ الْحَديث» گرفته شده است و منظور آن است كه بهوسيله نقل حديث [و بيان سخنان افراد نسبت به يكديگر]، فتنه يا وحشت برپا گردد. سخن چينى عملى حرام و از جمله گناهان كبيره به حساب مىآيد و گفته شده در قول خداوند متعال كه فرموده: (الْفِتْنَةُ اكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ) [١]
منظور از فتنه همان سخنچينى است. [٢]
از پيامبر اكرم ٦ كه فرمود:
«مَنْ مَشى فى نَميمَةٍ بَيْنَ الْاثْنَيْنِ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِ فى قَبْرِهِ ناراً تُحْرِقُهُ وَ اذا خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِ تِنّيناً اسْوَدَ يَنْهَشُ لَحْمَهُ حَتَّى يَدْخُلَ النَّارَ» [٣]
[١]. بقره ( ٢)، آيۀ ٢١٧: «فتنهگرى از قتلفسادانگيزتر است»
[٢] . ر. ك. كتاب المكاسب، ص ٥٥
[٣] . وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٦١٨