فصل سوم: معارفى از سوره انبيا «انبيا»، بيست‌و يكمين سوره قرآن كريم است كه در مكّه نازل شده و داراى ١١٢ آيه مى‌باشد؛ هيجده تن از پيامبران الهى خدا را نام مى‌برد و در برخى موارد فرازهايى از حالات و زندگى آنان را نيز بيان مى‌كند و بدين خاطر بنام «انبيا» نامگذارى شده است.
گفتنى است كه در اين سوره از حضرت محمّد (ص) و حضرت عيسى (ع) بدون اينكه نامى برده شود، سخن به ميان آمده است.
فشرده مطالب سوره‌ سوره انبيا نيز همانند ديگر سوره‌هاى مكى درباره عقايد دينى بحث مى‌كند و به مسائلى پيرامون توحيد، نبوت و معاد مى‌پردازد. سوره با تهديد شديد نسبت به مشركان غافل از حساب و كتاب، شروع شده و آنان را مورد سرزنش قرار داده است. اين لحن ترساننده و هشدار گونه تا آخر سوره، ادامه مى‌يابد.
پس از آن درباره قرآن سخن گفته و عقايد مشركان را كه نسبتهاى ناروا به قرآن مى‌دادند رد مى‌كند.
در ادامه آيات، سرگذشت اقوام عصيانگر گذشته را يادآور مى‌شود كه ايمان نياوردند و تنها در موقع ديدن عذاب از اعمال زشت خود پشيمان شدند، در حالى كه اين پشيمانى سودى براى آنان نداشت.
اين سوره، هدف از خلقت را مقابله حق و باطل و پيروزى حق، قلمداد كرده و بى‌هدف بودن خلقت جهان را مردود مى‌شمارد.