آشكار و كامل نور، بلكه عين آن است. بدين مناسبت به ذات خداوند كه برترين و والاترين وجود است، نور گفته مى‌شود. زيرا خدا همان وجود و نورى است كه وجود او از خود اوست و منشأ همه وجودها و موجودات ديگر است و همه به نور وجود او روشنى و ظهور دارند و دست نياز همه موجودات به سوى او دراز است و جهان و قوانين آن به او وابسته است. پس خداوند، همان نور مطلقى است كه به وسيله او آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، پديدار گشته و از ظلمت نيستى به نور هستى راه يافته است. «١» امام خمينى (ره) در اين زمينه مى‌فرمايد:
«اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَالْأَرْضِ» وقتى دست بشر عادى رسيد، «مُنَوِّرُ السَّمواتِ وَ الْأَرْضِ» (روشن كننده آسمانها و زمين) معنا كردند، لكن مسأله اين نيست.» «٢» «ما همه بايد براى خدا باشيم چون از او هستيم و هر چه داريم از اوست. قدرت، هر چه هست از اوست، نعمت هر چه هست از اوست و او- نُورُ السَّمواتِ وَ الْأَرْضِ- است.» «٣» «غير حق تعالى نور نيست، همه ظلمتند ... و غير او كسى نيست، سراب است.» «٤» «خالقى كه با جلوه سراسر نورانى خود، عوالم غيب و شهادت و سرّ و علن را به نعمت وجود آراسته و به بركت برگزيدگانش، (نعمتهاى بى‌پايانش را) به ما رسانده كه «اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَالْأَرْضِ» «٥» «تمام قدرتها مال اوست و تمام نورها مال اوست و همه چيز از اوست و ما هيچ هستيم و اين معنا را بايد ادراك كنيم.» «٦» «اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَالْأَرْضِ» ... آن نورى كه روشن‌كننده همه ابعاد انسانهاست، آن نورى كه تابش او تمام عالم را به وجود آورده است.» «٧»