اعَزُّ نَفَراً » (كهف، آيات ٣٢- ٤٤)
براى آنها مَثل دو مردى را بزن كه براى يكى از آنها دو باغ انگور قرار داديم و آن دو را با درختان خرما احاطه كرده، در ميان آن دو باغ كشتزارى قرار داديم. هر دو باغ، ميوه مى‌دادند و چيزى فروگذار نكرده بودند و لابلاى آن دو باغ نهرى قرار داديم. صاحب اين دو باغ، محصول زيادى داشت (به همين جهت) در گفتگويى به رفيقش گفت: من از جهت ثروت از تو برتر و نفراتم نيرومندتر است و براى روشن شدن هدف قرآن مجيد از مثال فوق، ابتدا به يك اصل كلى كه در آيات اول همين سوره آمده است، اشاره مى‌كنيم و آن اينكه نعمتهاى دنيا، فناپذير است و نبايد به آنها دل بست و آنها تنها براى آزمايش انسانها به وجود آمده است. آيات ٧ و ٨ همين سوره تصريح نموده كه:
ما آنچه را روى زمين است، زينت آن قرار داديم تا مردم را بيازماييم كه كدامينشان بهتر عمل مى‌كنند؟ و ما (آن زينتها را از بين مى‌بريم و) روى زمين را خاكى هموار و بى‌گياه قرار مى‌دهيم. «١» در اينجا نيز خداوند پيامبرش را مأمور مى‌كند تا براى متنبّه شدن انسانهاى دلبسته به اين زينتهاى‌ناپايدار و روگردان از يادخدا و آخرت داستان آن دو مردى را مثل بزند كه يكى داراى مال و اولاد و دلبسته‌به‌دنيا و ديگرى‌فقير و دلبسته‌به‌حق بود؛ بعدازگذشت مدتى كوتاه، اموال دنيا دار متكبّر از بين رفت و او بى‌ثباتى دنيا را به چشم خود ديدو از غرور و تكبرخود پشيمان‌شد.
غرور ثروت و فرزند اگر نور ايمان در قلب انسان تابيد، خود و هرچه در اختيارش هست را مِلك مولاى حقيقى دانسته و با زبان حال و مقال مى‌گويد:
«هذا مِنْ فَضْلِ رَبّى‌ لِيَبْلُوَنى‌ ءَاشْكُرُ امْ اكْفُرُ» «٢»